W ANTYCZNEJ TEORII CNÓT

W antycznej teorii cnót-dzielności na naczelnym miejs­cu stawiano mądrość (gr. fronesis, sofia), dalej sprawied­liwość (gr. dikaiosyne), powściągliwość, umiarkowanie (gr. sofrosyne) i odwagę, męstwo (gr. andreia). Częstym moty­wem było dowodzenie, że cnotliwymi stajemy się dzięki pracy nad sobą i uzyskiwanym dzięki tej pracy sprawnoś­ciom.Sokrates i Platon określali cnotliwość jako pragnienie rzeczy dobrych i pięknych i pozyskiwanie ich. Cnota utożsamiana była przez nich na ogół z wiedzą, mądrością (intelektualizm etyczny).Jedną z bardziej precyzyjnych definicji cnoty etycznej spotykamy u Arystotelesa. Chodzi tu o ugruntowaną w ro­zumnym działaniu trwałą dyspozycję do czynienia dobra, polegającą przy tym na zachowywaniu właściwej (średniej) miary.

Cześć jestem Rafał i witam Cię na moim blogu. Razem będziemy poruszać dosyć ciężki, lecz bardzo ciekawy temat jakim jest technika. Zapnij pasy i dołącz do przygody!
Wszelkie prawa zastrzeżone (C)